“Ik voel me als een vierkantje dat in een té klein rond gat wordt geduwd”, zei ik terwijl ik mijn best deed om mijn tranen te bedwingen. Ik keek naar mijn collega en schuifelde onzeker heen en weer in mijn bureaustoel. “Het wordt makkelijker, als je hier langer werkt.”, was haar reactie. Ik wist niet of dat vooruitzicht me blij of verdrietig moest maken. Ik kon er met mijn verstand niet bij.

Alles aan deze baan voelde verkeerd, maar ik durfde niet op mezelf te vertrouwen. Ik dacht dat het aan mij lag en dus probeerde ik mijn hoeken in te trekken, zodat ik in het veel te krappe, ronde gat paste.